بوی خوش زمستان از زبان سعدی

برخیز که می‌رود زمستان                            بگشای در سرای بستان

نارنج و بنفشه بر طبق نه                              منقل بگذار در شبستان

وین پرده بگوی تا به یک بار                           زحمت ببرد ز پیش ایوان

خاموشی بلبلان مشتاق                             در موسم گل ندارد امکان

آواز دهل نهان نماند                                     در زیر گلیم و عشق پنهان

بس جامه فروختست و دستار                          بس خانه که سوختست و دکان

ما را سر دوست بر کنارست                             آنک سر دشمنان و سندان

چشمی که به دوست برکند دوست                    بر هم ننهد ز تیرباران

سعدی چو به میوه می‌رسد دست                       سهلست جفای بوستانبان

/ 1 نظر / 11 بازدید
فریبا

درود بر شما .زیبا سروده اید[گل]